همیشه انتظار ماه رمضان از خودش برای‌ام شیرین‌تر بوده است. خودش که می‌رسد، انگاری اتفاق خاصی نیست. اما وقتی چند روزی مانده است تا برسد، انگاری اتفاقی خاص قرار است بیفتد. آن اتفاق چیست؟ نمی‌دانم. اصلا اتفاقی هست؟ نمی‌دانم.

صدای شجریان دم غروب‌ها که می‌خواند: این دهان بستی... دنیایی است برای من. هر بار گوش‌اش می‌دهم انگار بار اول است که گوش‌اش می‌دهم. مغزم مور-مور می‌شود. صدای زنگ شتر در گوش‌ام می‌پیچد و ایمان می‌آورم، شده برای لحظه‌ای، که "آن‌قدر هست که بانگ جرسی می‌آید" (از پیامبر منقول است که هنگام نزول وحی آن‌را گاهی مثل صدای جرس شتران می‌شنیده است).

سوی خوان آسمانی کن شتاب ...

رمضان برای کسی که در جستجوی یقین گمشده است، گاهی یک تلنگر است.

طفل جان از شیر شیطان باز کن ...

گاهی دوباره وقتی چنگ به آسمان انداختی و باز سیزیف‌وار خیال کردی گوهری به دست آورده‌ای باز دست‌ات را باز می‌کنی و می‌بینی باز هم خالی است. اما به قول کرکگور ایرانی، محمد مجتهد شبستری، دست‌ات هم‌چنان به نشانه‌ی طلب باز می‌ماند.

چند شب‌ها خواب را گشتی اسیر...

رمضان دوباره کوله‌بارش را دارد پهن می‌کند.

یک شبی بیدار شو دولت بگیر...

نمی‌دانم.