جناب میردامادی با سلام.در مورد آیه ای که شاهد مثال آوردید این آیه به گمان بسیاری از مفسرین به انسان برمیگردد و نه به انبیا و اولیا. انبیا بر اساس سنت الهی برای انذار و تبشیر آمده اند نه برای این که خدا آنها را پیشاپیش جانشین خود کرده باشد در زمین. خود قرآن تم اصلی ان انذار است و محمد ص در آن مبشر و منذریست که اسوه ی حسنه هم هست و رحمت للعالمین است. در قران هیچ اشاره ای به اینکه محمد جانشین خدا در زمین است تا آنجا که این بنده ی حقیر میدانم نشده است.ابراهیم با ان عظمتش امام مردم است- که مردم به عنوان بهترین مثال انسانی و بندگی به او اقتدا کنند- نه خلیفه ی خدا در زمین (البته او خلیفه ی خدا شد بواسطه ی کارهایی که کرد به واسطه ی بندگیش که این قابلیت را هر انسان دیگری نیز دارد). این جریان خلیفگی و جانشین خاص خدا بودن امام و نبی مفهومیست که پیروان این بزرگان درست کرده اند. خدا انسان را خلیفه قرار داد و به خاطر هبوط او و تبعات هبوط انسان نیاز به منذر داشت در زمین و خدا منذر فرستاد ولی همین منذرین بواسطه ی این که بندگان راستین خدا بودند و از بالقوه های انسانیشان کمال بهره را بردند خود را به مقام خلیفگی رساندند ما نیز می توانیم. بنا براین به گمان من غیبتی که برای خدا رخ داده از تعالیم الهی نشات نمی گیرد بلکه از میل انسان است به بت سازی و به شرک های خفی و جلی و دور افتادن انسان از آموخته های حق در تاویل ها وتفسیر های الاهیاتیش.
به قول سعدی بزرگ: تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد/دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

یاسر: در خور درنگ است نکات شما. موافقت یا مخالفتی با آن ندارم. در مورد فکر می‌کنم. پیشتر هم یکی از دوستان در گوگل‌خوان ذیل مطلب هم‌خوان‌شده مشابه نکات شما را با ارجاعات قرآنی آورده بود. باید فکر کنم و سپس تکمله‌ای خواهم نگاشت. الهی خوش باشید