سایت روز آنلاین از سایت‌هایی است که دائم به آن رجوع می‌کنم و اخبار آن‌را مطالعه می‌کنم. یکی از بخش‌های روزآنلاین ترجمه‌ی مقالات مربوط به ایران در مطبوعات معتبر غربی مانند گاردین، نیوزویک، نیویورک تایمز و غیره است. من معمولا به متن اصلی مراجعه نمی‌کنم و ترجمه‌ها را می‌خوانم، به این اعتماد که ترجمه‌ی کامل و دقیقی از متن اصلی به دست داده شده است. امروز اما تصادفی به متن اصلی مقاله‌ای که در گاردین نوشته شده بود مراجعه کردم و ترجمه را خط به خط با متن اصلی تطبیق دادم. پس ازتطبیق متن ترجمه با متن اصلی با شگفتی دریافتم که در مواردی متن اصلی در ترجمه حذف شده و ترجمه نشده است. در حالی که هیچ نشانه‌ای از حذف در متن ترجمه نیست، نشانه‌ای مانند علامت [...] برای نشان دادن موارد حذف. علاوه بر آن تیتر هم عوض شده است و گر چه تیتر جایگزین در ترجمه (مشروعیت نظام و دسترسی به اتم) به محتوای متن نزدیک است اما تیتر متن اصلی به هدف اصلی مقاله نزدیکتر است. تیتر اصلی این است: Iran's crisis has nuclear fallout که چه بسا بتوان آن‌را این‌گونه ترجمه کرد: ریزش‌های اتمی بحران ایران. واژه‌ی fallout هم به معنی ذرات و ریزه‌های رادیو اکتیو است و هم به معنی پیامد و نتیجه. چه بسا نویسنده این‌جا می‌خواسته یک بازی ادبی انجام دهد. بر این اساس واژه‌ی ریزش که هم اشاره به ذره دارد و هم اشاره به پیامد منفی، چه بسا برابرنهاد شایسته‌ای برای واژه‌ی fallout باشد و بتواند هر دو معنا را در ترجمه تا حدودی پوشش دهد.

از تیتر که بگذریم دو جا از متن اصلی در متن ترجمه نیامده است که یک مورد آن یک جمله و مورد دیگر آن یک پاراگراف است. مورد اول مربوط به این پاراگراف است. اول متن اصلی را می‌آورم و زیر عبارتی که بی هیچ نشانه‌ای در ترجمه حذف شده است خط می‌کشم:

Therefore, this could be an easier decision for a potential spy who wants to pass on information, but not to countries who in the past have done Iran wrong.

حالا ترجمه‌ی ناقص را می‌آورم در حالی که عبارت حذف شده را می‌کوشم ترجمه (ی آزاد) کنم و به آن بیافزایم:


مورد دوم اما حذف کامل یک پاراگراف است. ابتدا سه پاراگراف را از متن اصلی می‌آورم که زیر پاراگراف حذف شده خط کشیده‌ام، پاراگراف حذف شده درست خط بعدی همین جمله‌ای بود که حذف شده بود به همین خاطر خط آخر پاراگراف اول را هم خط می‌کشم:

The biggest winner in such a case could be intelligence agencies of more "neutral" countries such as the Netherlands or Sweden. This is because compared to US, British or Russian intelligence agencies, in terms of Iran's history, such countries carry less baggage. Therefore, this could be an easier decision for a potential spy who wants to pass on information, but not to countries who in the past have done Iran wrong.

Increased success in recruiting more spies could be one of the most damaging consequences. Compared to the people of Iran, foreign intelligence agencies, even those belonging to more neutral countries, have less to lose and more motivation to damage Iran's nuclear programme. These days, credible information on the programme is a very profitable commodity, both politically and financially. Therefore if Sweden got hold of important information, it is likely that the CIA or MI6 could make it an offer it could not refuse.

For now, the best the US and the west could do is to continue to show their interest in talks with Iran. Whether Tehran accepts to talk about the nuclear programme is another matter. So far, on two separate occasions, Ahmadinejad has stated that it will not be on the agenda.

حالا در ادامه این سه پاراگراف را پشت سرهم می‌آورم به اضافه‌ی نتیجه‌ی تلاش‌ام برای ترجمه‌ی بخش‌های حذف شده:


موفقیت فزاینده در به کار گرفتن جاسوس‌های بیشتر می‌تواند مخرب‌ترین پیامدها را داشته باشد. در مقایسه با جاسوس‌هایی از میان خود ایرانیان، سرویس‌های اطلاعاتی خارجی، چیز کمتری از دست می‌دهند و انگیزه‌ی بیشتری برای خرابکاری در برنامه‌ی هسته‌ای ایران دارند. این روزها اطلاعات معتبر در مورد برنامه‌ی اتمی ایران از نظر سیاسی و اقتصادی کالای بسیار سودآوری است. بنابراین، اگر سوئد بتواند اطلاعات مهمی در این باب به دست آورد، چه بسا سی آی ای و ام 16 برای خرید آن اطلاعات پیشنهاداتی بدهند که سوئد نتواند رد کند. 

بهترین کاری که آمریکا و غرب در شرایط فعلی می توانند انجام دهند، نشان دادن تمایل خود به گفتگو با ایران است. البته پذیرفته شدن درخواست برای گفتگو درباره برنامه هسته ای، خود معضل دیگری است. احمدی نژاد در دو موقعیت مختلف اعلام کرده برنامه هسته ای، جایی برای بحث ندارد."

چه بسا ترجمه‌ی من از بخش‌های حذف شده دقیق نباشد اما هر چه که هست من دلیلی برای حذف بی نشانه‌ی این بخش‌های یک مقاله در سایت پرمخاطبی مثل روزآنلاین نمی‌بینم.

دو دل بودم این مطلب را بنویسم. گفتم شاید فارس نیوز یا کیهان به آن اشاره‌ای کنند و استفاده‌ای ببرند. بعد با خودم گفتم در ممکلت ما هر کار غلطی را به بهانه‌ی این‌که مبادا دشمن سوء استفاده کند سرپوش می‌گذارند ما نباید در دام این منطق غلط بیافتیم.