اشکال جمهوری اسلامی فقط این نیست که حکومتی نیمه استبدادی است (نیمه استبدادی در مقایسه با نظام‌های تمام استبدادی مانند عراق زمان صدام حسین و یا کره شمالی کنونی) بلکه علاوه بر آن اشکال دیگر این است که حکومت ایران تا کنون نتوانسته است یک حکومت نیمه استبدادی کارآمد و توسعه‌گرا (چیزی شبیه مدل چین) باشد. هاشمی رفسنجانی می‌خواست چنان مدلی را پیاده کند اما به سرانجامی نرسید.
 اکنون تلاش تمام آنانی که دلشان برای مام وطن می‌سوزد به نظر من در درجه‌ی اول باید این باشد که اگر دولتی بر سر کار می‌آید قدمی به سوی توسعه‌ی ایران زمین بر دارد، سهل است دست کم عقب‌ماندگی کشور را تشدید نکند. از این منظر که بنگریم، انتخابات اهمیت می‌یابد. زیرا روزنه‌ی کوچکی است به تغییر. درست از همین نگاه می‌توان غیر قابل دفاع بودن نگاه تحریمی‌ها، که خوشبختانه ظاهرا در این دوره از انتخابات طرفداران بسیاری هم ندارند، را نقد کرد.
بر خلاف آن‌چه بسیاری از تحریمیان می‌اندیشند، عدم شرکت در انتخابات عملا منتهی به مشروعیت‌زدایی از نظام نمی‌شود (زیرا، به تعبیر طلبگی، تحصیل حاصل محال است)، بلکه با رای آوردن دوباره‌ی احمدی‌نژاد به  تثبیت او می‌انجامد. به نظر من اگر احمدی‌نژاد دوباره رای بیاورد، روزهای دشوارتری در انتظار ایران و ایرانیان است. این شیوه مدیریت (بهتر است بگویم این بی‌مدیریتی) اگر چهار سال دیگر ادامه پیدا کند، جبران آن به دهه‌ها کار نیاز دارد. بر این اساس عزم همه باید جزم شود بر این که احمدی‌نژاد دوباره رای نیاورد. رای نیاوردن او مهمتر از این است که چه کسی به جای او رای می‌آورد. می‌خواهد کروبی باشد یا موسوی و یا حتی رضایی.
چه بسا بازی انتخابات به دور دوم بکشد و در مرحله اول مهم این است که آرای "نه- به - احمدی‌نژاد" افزایش یابد. این نکته خصوصا با توجه به تلاش احمدی‌نژاد برای جذب رای از طریق وعده‌های رنگارنگ و پول پخش کردن میان مردم جدی‌تر می‌شود. شاید نتیجه انتخابات این شد که احمدی‌نژاد با یکی از دو کاندیدای اصلاح‌طلب به دور دوم راه یافت. آن‌گاه شانس این مطلب افزایش می‌یابد که چهار سال دیگر کسی را که ابتدایی ترین اصول (اخلاقی- مدیریتی) ریاست بر جمهور مردم ایران را نمی‌داند، به عنوان رییس جمهور، دوباره در تصویر دائمی رسانه‌ی شدیدا ملی مشاهده نکنیم.