پیش‌تر در مطلبی با عنوان «پیر خرابات و لطف دائم‌اش» از شیخ محمود امجد کرمانشاهی و ذکر محمودش سخن گفتم. یکی از دوستان قدیم، که آن مطلب را خوانده بود، از سر لطف، متن دو جلسه از سخنرانی ایشان را که اخیرا در تهران اقامه شده، برای‌ام فرستاد. همین طور که می‌خواندم، به نکاتی برخوردم که حیف‌ام آمد آن‌ها را برای استفاده‌ی خوانندگان این وبلاگ این‌جا ننویسم:
1. «اگر انسان براي خودش شأني قايل باشد، به جاي طرفداري از حق،  به جاي حق، از شأن خود مواظبت مي¬كند. و لذا خودبزرگ بيني در اصل نوعي ذلت و كوچك شمردن خود است و انساني كه احساس برتري نسبت به ديگران داشته باشد براي حفظ اين احساس، هر ذلتي را مي¬پذيرد»
2. « تاكيد مي¬كنيم كه تلاش براي بهتر شدن با احساس برتري نسبت به ديگران نمي¬سازد. حتي ما نمي¬توانيم خود را بالاتر از يك انساني كه فعلا و علي الظاهر كافر است بدانيم. در دستگاه الهي حساب متفاوت است. مثالهاي زيادي در اين باره وجود دارد. حضرت حر و سحره موسي(ع) مثالهاي واضحي هستند.»
3. «عالم چو حبابي است وليكن چه حباب؟!/ نه بر سر آب، بل بر روي سراب!
آنهم چه سراب؟ كه بينند به خواب!/آن خواب چه خواب؟ خواب بدمست خراب!»
[این شبه-شعر را، که بسیار خوش می‌دارم، بارها از زبان ایشان شنیده‌ام و نام این وبلاگ نیز برگرفته از همین است.]
4. «ادب و تواضع از خصلتهايي است كه موجب نجات انسان مي¬گردد»