یکی از رفیقان شفیق، که از مشتری‌های پر و پاچه قرص وبلاگ حقیر است، تلفنی درباره‌ی وبلاگ‌ام سخن می‌گفت و خلاصه‌ی حرف‌اش این بود که چرا به طنز روی آورده‌ام و مخلص کلام، نوشته‌های طنزی من، شان وبلاگ‌ام را که مهبط نوشته‌های الهیاتی- فلسفی و دل‌نوشته‌های وجودی است، پایین آورده. پاسخ‌اش گفتم: کام‌ام از تلخی غم چون طنز گشت؛ یعنی تلخی‌های پهنه‌ی سیاست و اجتماع چنان کام‌ام را تلخ کرده است که آن‌ها را جز در قالب طنز نمی‌توانم بیان کنم.
 طنز را جدی باید گرفت بسا اوقات سخنانی داریم که از شدت جدیت جز در قالب طنز بیان‌پذیر نیستند. درست مانند زندگی واقعی که خیلی اوقات وقتی روی‌مان نمی‌شود از کسی جدی گلایه کنیم، آن را در قالب شوخی به او می‌رسانیم.
وقتی می‌بینم که برخی از طنزنویسان چگونه معضلی اجتماعی یا دردی سیاسی را در قالب طنز می‌ریزند و آن را با هنرمندی، چنان صورت‌بندی طنزآمیخته می‌کنند که با چندین مقاله‌ی جدی و تحقیقی نمی‌توان چنین تاثیرگذارانه بیان‌اش کرد، آن گاه به معجزه‌ی طنز پی می‌برم.
طنز را جدی باید گرفت.
پس طنازان جهان! متحد شوید!

کام‌ام از تلخی غم چون طنز گشت / بانگ نوش طنزخواران شاد باد