والا ما خیلی سال پیش ( منظورم یک سال و نیم پیش است، اما خوب به سال ایرانی معاصر خیلی سال می‌شود) زمانی که در دبش، همان منزل ویران قبلی (علیه افضل ما علیه: نگران نباشید منظورم چیز بدی نیست)، می‌نوشتیم، یک طنزیاتی به ذهن‌مان خطور کرد که بلند شدیم ( چون قبل‌اش بلند نبودیم) و رفتیم قلم آوردیم و آن‌ها را نوشتیم. آن موقع‌ها هنوز مثل الان‌ دست درکار طنز زیاد نشده بود. بعد خواستیم در وبلاگ بگذاریم که یه‌هویی، (یهویی هم درست است)، اعتماد به نفس( به سکون فاء) خودمان را گم کردیم و یا اصلا از اول نداشتیم و دیدیم تا زمانی که بزر گونی مثل آق ابرامِ استداپ کمدیِ نبوی هستند که دیگر  به ما چه حاجت است؟ خلاصه گذشت، یا گذاشتیم بگذرد، تا این که دیدیم برخی از دوستان سابق ( که البته شاید با شوک ناشی از همان چیزهایی که شبیه اتو است و دوتا است، دوباره خط دوستی‌مان از صاف شدن به در آید) از باب تُعرف الاشیاءُ باضدادِها شروع به طنازی کردند و ما هِی، یا به تعبیر دیگر مدام، در کار طنزشان نظر کردیم و نظر کردیم ( البته نظر حلال) و با مُسودّه، یا همان چرکنویسِ، طنز خودمان مقایسه کردیم و هرچه بیشتر مقایسه کردیم اعتماد به نفس‌مان ( ایضا به سکون فاء) افزوده شد و یک‌باره یک نفس (ها! حالا به فتح فاء) راحت کشیدیم و جسارت یافتیم که طنزهای‌مان را پابلیش نماییم. البته نه این که طنازی‌های دوست سابق‌مان بد – یا خوب- بوده باشد ها، اصلا مساله این نیست بلکه مساله این است که وقتی دیدیم کسانی که خودشان، یعنی آن خودِ بیرون از عرش سایبرشان، اصلا نسبتی با طنز ندارد، و اخم‌‌های‌شان همیشه در هم است و از سبیل‌شان خیلی چیزها می‌چکد، می‌توانند به این قابل قبولی طنازی کنند خوب شاید ما هم، که وضعیت بیرون سایبرمان بدتر از آن‌ها نیست و یا خودمان خیال می‌کنیم نیست، بتوانیم؛ و اگر بگویید چرا مقایسه می‌کنی می‌گویم اول کسی که مقایسه کرد، ابلیس بود و ما هم آدم شیطانی هستیم پس می‌شود، می‌توانیم.

روی‌هم‌رفته (لطفا برای این‌که برای ما دردسر درست نشود این واژه را روی‌هم‌نرفته بخوانید، به هر دو معنیِ این تقاضا) این شد که رفتیم و مسودّه‌ی خود را که نزد گنجه بود( ربطی به گنجی ندارد)  بیرون آوردیم و بدین وسیله، البته خودمان وسیله نداریم مال آقا داریوش ملکوت است، آن را در این جا منتشر می‌کنیم و از شما قرائت‌کنندگان محترم و محترمه هم خواهان‌ایم که کامنتا او ایمیلا (نگویید واژه‌ی انگلیسی با تنوین عربی نمی‌شود، ما کردیم  و شد، باز هم تکرار می‌کنم: می‌شود، می‌توانیم) از کار ما تعریف کنند و اگر بدی دیدند از خودشان است و انتقاد نکنند که ما انتقادپذیر نیستیم زیرا بد است که آدم جلوتر از رییس جمهور محبوب‌اش حرکت دهد خود را.

حالا عجالتا (عجالتن هم مسطور آمده اما مال نویسندگان پان ایرانی است که ما پان داریم پس این طوری نمی‌نویسیم) این داستان را داشته باشید.

 تذکر لسانی: این داستان صد و بیست درصد ساختگی است و مابقی‌اش واقعی می‌باشد

دیروز روزی بود که ما خبر مرگ و تعزیت‌مان، سر زده بلند شدیم رفتیم منزل یکی از رفقای قدیم‌مان که سابقا حسابی رِلیجِس (همان مذهبی خودمان به لسان فرنگی) بود ولی از وقتی نوشته‌های این سروش و ملکیان و این‌ها را خواند، پاک تغییر فاز داد و شد آن‌چه شد و دیدیم ای داد بی داد مثل این‌که، به روایتی، بد موقعی رسیده‌ایم و این رفیق ما در حال الفیه و شلفیه‌بینی در اینترنت است و بی‌حیا ما را با این یال و کوپال‌مان هم که دید، اصلا به‌رو و ایضا جاهای دیگر خود، نیاورد و به عمل شنیع خود ادامه داد و حتا چه نشسته‌اید که ما را هم دعوت به الفیه‌بینی ( ربطی به کتاب الفیه‌ی ابن مالک ندارد) کرد که ما هم ریاکارانه جواب‌اش دادیم که: همسرگزیده را به تماشا چه حاجت است/ چون کوی دوست است به سایبر چه حاجت است، که در جواب ما از یک چیزهایی مثل تا لیوان شیر هست به گاو چه حاجت است، صحبت کرد که ما چون گاوداری نداریم (البته یکی از باجناق‌های‌مان دارد) از حرف او چیز زیادی سر در نیاوردیم.

خلاصه ما دیدم که وظیفه‌ی عقلی و نقلی ما اقتضاء می‌کند که او را فرهنگ و ارشاد اسلامی کنیم ولی وقتی خواستیم این کار را بکنیم، یکدفعه یادمان آمد که ما قبلا این کارها را کرده بودیم و همان کتاب‌های سروش و ملکیان را هم ما دست او داده بودیم که حالا به این روز افتاده است و این گونه بود که از کردن ارشاد او منصرف شدیم و او هم تا این حرکت ما را دید، درست مانند سریال‌های تلویزیونی ایران، یکدفعه به صورت خودکار (و شاید هم تا حدودی پاک‌کن) و ‌اتومات، متحول شد و از زُهاد زمانه گردید، روان‌اش نژند باد!